ADAM - maj 1996

Artykuły zamieszczone w numerze: Młodzi dziennikarze Muzyka: Koncert w Futuryście Kino: "Desperado" Sport : koszykówka "PTTK w Asnyku" "Czyżby koniec z Prezydentem" "O szkole pamiętania" Nasza twórczość: Wiersze Ankieta

Młodzi dziennikarze

W lutowym wydaniu miesięcznika "Calisia" ukazał się artykuł poświęcony kaliskim gazetkom szkół średnich.

Ironia miesza się tu z litością i pobłażaniem. Młody dziannkikarz spogląda na przyszłych konkurentów w świecie prasowym i nie dopuszcza myśli, że cechować ich może profesjonalizm. Bo nawet najwyżej oceniona gazetka "Biurokrat" zasłużyła sobie tylko na miano półprofesjonalnej.

Już sam wstęp mnie rozbawił. Pan Robert Kordes wraca wspomnieniami do czasów swej młodości. Dobrze, iż zaznaczył, że wspomina swoją młodość, gdyż po przeczytaniu tego wprowadzenia mogłabym domyślić się, że chodzi w nim o młodość jego prapradziadka. Zaczyna się to bowiem następująco:
"Żywe są jeszcze w mojej pamięci czasy, w których posiadanie maszyny do pisania pociągało za sobą podejrzenie o współpracę z politycznym podziemiem, o kserokopiarce można było tylko marzyć, a istnienie komputerów uświadamiała nam literatura science fiction". Zdawałoby się, że autor wypowiedzi musi być już dziadkiem. Następne zdanie szykuje nam jednak niespodziankę, gdyż (ten sam) autor mówi, że były to czasy, kiedy dzisiejsi licealiści chodzili jeszcze do przedszkola. Nie wiem, jak inni dzisiejsi licealiści, lecz będąc w przedszkolu jeździłam do babci, u której stała zawsze na biurku maszyna do pisania i nikt nie robił z tego zamieszania.

Dziwne, może nikt ze znajomych nie wiedział, do czego może służyć taka maszyna i dlatego nie robił z tego powodu afery?
Bawi mnie również to, że pan Kordes o istnieniu komputera dowiedział się z literatury science fiction. Nie chcę wgłębiać się w to czy szanowny pan redaktor pomylił komputer z robotem, czy też nie, lecz zastanawiam się natomiast nad typ, jak mnie może zachęcić taki pan do przeczytania jego artykułu po tak wymyślnym wstępie? Chociaż ... jakby się tak uprzeć, to naprawdę nieźle musiał się pan Robert napracować nad swym "działem", gdyż łączy w nim fantazję i refleksję, i nie brakowało również krytyki. Czyż nie piękne i podnoszące na duchu jest zdanie:
"Nieprawdą okazuje się natomiast (...), obiegowa opinia, (...), że młodzi ludzie nie są zainteresowani działalnością kulturalną ani skłonni do głębszej refleksji na temat własnego miejsca w życiu". Kolejne zdania również nie są złe. Dopiero następny akapit, w którym przedstawia czytelnikom gazetki szkolne, serwuje nam powód do DUMANIA. Szczególnie podumać mogą Asnykowcy, albowiem Robert Kordes piszę tak: "Najbardziej znany jest oczywiście asnykowski ADAM istniejący od września 1991r., a więc mający już swoją historię i ugruntowaną pozycję. Inne pisma, choć powstałe później, mogą jednak z ADAMEM konkurować".

Głów się teraz Asnykowcu nad tym, co chciał przez dodanie wyrazu "śmiało" pan redaktor powiedzieć. Osobiście uważam, że pan Robert Kordes ma albo kłopoty z wysławianiem albo po prostu zabrakło Mu odwagi do tego, by wprost stwierdzić, że w jego opinii ADAM jest żadną konkurencją dla pozostałych gazetek szkół średnich. Widocznie artykuły nie były w stylu p. Kordesa.

Bardzo natomiast przypadł mu do gustu "Biurokrat" - pismo uczniów Zespołu Szkół Ekonomicznych. Może pan Robert jest zagorzałym chrześcijaninem, gdyż jak sam mówi: "jego redaktorzy usilnie zwracali moją uwagę na swój chrześcijański rodowód". Bardzo spodobało Mu się to, że nie korzystają "z tak popularnych gazeciarskich pomysłów jak np. horoskopy".
I znów zwraca uwagę na stały dział w "Biurokracie" - "Ty i twoje chrześcijaństwo".
Może pan redaktor chciałby, aby gazetki szkolne dzieliły swe łamy wraz z pismami parafialnymi?

Bardzo podoba mi się stosunek pana redaktora do tematyki podejmowanej przez szkolnych gryzipiórków. Mówi, że nie dziwi go na łamach pism młodzieżowych obecność tematyki muzycznej, którą m. in. podejmują w swej gazetce uczniowie IV L.O.

Na pewno i tym razem skrytykowałby poruszanie takiego tematu w gazetkach młodzieżowych, lecz powstrzymał się, bowiem akurat licealiści IV L.O. opisali te zespoły muzyczne, które pan redaktor lubi (na szczęście!).

Zwróćmy uwagę na to w jaki sposób p. Kordes wypowiada się w artykułach zawartych w gazetkach: "nie dziwi" Go obecność tematyki muzycznej - tak, jakby ona była czymś błahym, choć "pewnie" i potrzebnym dla człowieka (szczególnie młodego), zupełnie jak rysuneczki w bajeczkach dla dzieci. Natomiast bardzo spodobały się wkładki zwane "dodatkiem europejskim" w dwumiesięczniku KSZYK. Na to stawiać ! Uczyć się o świecie ! Czytać pisma religijne ! A nie zaprzątać sobie głowy jakimiś horoskopami, muzyką !

Chciałabym przytoczyć jeszcze jeden fragment z artykułu pana Roberta:
"Wspólne są również pomysły redakcyjne - znów ze względów oczywistych, jako że podobne są uwarunkowania środowiskowe i oczekiwania młodych czytelników. Nie dziwią więc obecne na łamach doniesienia z życia szkoły, wywiady z nauczycielami, ankiety rozpisywane wśród uczniów czy teksty w rodzaju "Nowa buda z punktu widzenia kota".

Czy pan redaktor chciał przez to powiedzieć, że jedna gazetka ściąga pomysły od drugiej, że nie stać ich na własne pomysły? Jeśli tak, to proszę przeczytać drugą część zdania, w której jest mowa o tym, że takie są oczekiwania młodych czytelników i jeśli jest pora "udomowienia kotków w budzie", to dlaczego o tym nie pisać? Czy jeśli zawali się jakiś budynek w Kaliszu, to nie napisze pan redaktor o tym w swej gazecie mimo tego, że opisano już wszystko dokładnie w paru innych gazetach?

Aby pozostać do końca szczerym p. Robert K. pisze: "czego mi w twórczości kaliskich licealistów brakuje: otóż mimo wszystko spontaniczności i autentyzmu, (...) ducha buntu i nieprawomyślności, czegoś gombrowiczowskiego, co powinno być przywilejem wieku licealisty".

Po przeczytaniu takich wypowiedzi pana Kordesa śmiem twierdzić, że uczęszczał nie do szkoły średniej, lecz do szkółki niedzielnej: maszyny do pisania nie używał, o komputerze mógł tylko śnić, a po ostatnim przytoczonym wyżej kawałku można wnioskować, że nie przeczytał dokładnie wszystkich artykułów umieszczonych w gazetkach. Niech pan Kordes przeczyta uważniej artykuły i zwróci uwagę na fakt, iż młodzież nie boi się pisać o nauczycielach. Może po prostu nie robi tego w tak bezpośredni sposób, jakiego spodziewałby się pan redaktor? Zamiast najeżdżać na brak "ostrych" tematów w gazetkach szkolnych, należałoby zauważyć, że są one ujęte w bardzo subtelny sposób. Zarzuty pod adresem nauczycieli bardziej bawią uczniów, gdy są ujęte w jakimś sympatycznym opowiadaniu, niż wypowiedziane wprost. W końcu aluzja jest nie lada sztuką.

Proszę panie Kordes, zejdźmy z obłoków. Niech pan spojrzy na realia, jakie panują w szkołach, a może kiedyś zrozumie pan młodego dziannikarza - licealistę.

Aga

Muzyka - koncert w Futuryście

1marca odbył się w Kaliszu koncert zespołów: DYNAMIND, FLAPJACK i ILLUSION w ramach ich ogólnopolskiej trasy koncertowej. Na ten dzień wszyscy sympatycy ciężkiej muzyki czekali z niecierpliwością, gdyż miało to być jedno z większych i ciekawszych wydarzeń muzycznych w naszym mieście. I rzeczywiście było. Ale do rzeczy. Koncert miał się rozpocząć o 18.00, ale jak to zwykle bywa, wszystko się trochę opóźniło z przyczyn od nikogo niezależnych. Miały być trzy kapele, ale na początku pojawiła się jeszcze nikomu bliżej nieznana zielonogórska formacja - STILLBORN grająca ostrą muzykę spod znaku Hard Core. Jak na początkujących zagrali bardzo dobrze i zostali gorąco przyjęci przez zgromadzoną w liczbie około pięciuset osób publiczność. Podobną, aczkolwiek nieco bardziej rapową muzykę, zaprezentowali znani już bardziej laureaci Jarocina ‘94 czyli DYNAMIND. Ich występ byłby zdecydowanie lepszy, gdyby nie ochroniarze, którzy usilnie przeszkadzali wszystkim w zabawie i w skokach ze sceny. Sytuacja zmieniła się, gdy na scenę wszedł oczekiwany przez wszystkich FLAPJACK. Wokalista kapeli - Guzik oznajmił ochronie, żeby sobie spokojnie odeszła i nie przeszkadzała ludziom w zabawie. Z wszystkich czterech grup chyba właśnie FLAPJACK wypadł najlepiej. Zagrali naprawdę świetny koncert najwyższej jakości. O klasie kapeli może świadczyć fakt, że gra tam jeden z lepszych obecnie gitarzystów w Polsce - LITZA, znany także z ACID DRINKERS. Zresztą niech każdy się przekona i posłucha najnowszej płyty FLAPJACKA: „Fairplay". Gorąco polecam. Na koniec pojawiła się główna atrakcja - czyli ILLUSION. Co tu dużo pisać. Potwierdzili w stu procentach, że są obecnie jedną z najlepszych grup rockowych w Polsce. Mimo, że była to trasa promująca ich najnowszą płytę, to nie zabrakło wcześniejszych przebojów, takich jak „Nóż" czy „Wojtek". Koncert skończył się ok. godz. 22 i moim zdaniem był on najlepszym, jaki odbył się w ostatnich latach w Kaliszu.

Szkoda tylko, że większość ludzi woli słuchać pozbawionej sensu muzyki disco i innej do niej podobnej. Może gdyby posłuchali tekstów ILLUSION czy FLAPJACKA, można byłoby choć trochę zapobiec ludzkiej głupocie.

PITER

KINO

W ostatnich dniach na kranach kaliskich kin pojawił się niecierpliwie oczekiwany film "Desperado". Wspaniały Antonio Banderas w roli głównej, znakomita reżyseria Rodrigeza, muzyka skomponowana przez Enio Moricone. To wszystko zdecydowało o niezwykłej popularności tego filmu. Ja obejrzałam go w sobotę 24 lutego. Bilety kupiłam jednak dwa dni wcześniej - tylko w ten sposób mogłam zapewnić sobie przyzwoite miejsce w górnych rzędach.

Nie da się jednak ukryć, że sprawcą dość długich kolejek przy kasie był zniewalający Antonio Banderas. Wcielił się on w postać hiszpańskiego muzyka - gitarzysty, który szukając zemsty za zamordowanie ukochanej kobiety, zmienia się w bezwzględnego zabójcę noszącego cały arsenał broni w futerale na gitarę.

Oczywiście nie brakowało w filmie niezwykłych czynów głównego bohatera, w które niejednokrotnie trudno było uwierzyć. Jakimś dziwnym trafem on zawsze celnie strzelał do wrogów, ale kule zazwyczaj go omijały.

Mimo wszystko można jednak powiedzieć, że jest to dobry film, zarówno pod względem gry aktorskiej, jak i scenariusza i reżyserii. Większość osób, które oglądały "Desperado", uważa, że warto przesiedzieć te dwie godziny przed dużym ekranem, i nikt chyba nie myśli, że jest zwykła strata czasu.

Agata N.

Sport w naszej szkole : Koszykówka

Jak pewnie wiadomo Asnyk posiada drużynę koszykarską, która miażdży inne kaliskie szkoły. Tematem tego artykułu jest właśnie wspaniały zespół, dzięki któremu wielu chłopaków z naszej szkoły zwalnianych jest z zajęć. Mecze reprezentacji rozgrywane były zazwyczaj w asnykowskiej sali gimnastycznej. Podczas każdego meczu pokazywało się w przerwach międzylekcyjnych kilkadziesiąt głów absurdalnie pytających: „Kto wygrywa?". Odpowiedź jest jedna, ponieważ nasi reprezentanci zajęli w Kaliszu pierwsze miejsce, dlatego też prawie wszyscy, z małym wyjątkiem, grają w kaliskich juniorach. Wracając do meczów, to chciałbym wszystkich poinformować, że chłopaki dają z siebie wszystko, aby zadowolić marudną asnykowską publiczność. Wspaniałe akcje w wykonaniu wysokich facetów można tylko filmować i puszczać jako przerywniki w piątkowym magazynie NBA w TVP.

Chłopacy są zgrani, ale co by było bez wyśmienitego i wytrawnego stratega jakim jest coach Asnyka (coach - z ang. trener - wiadomość dla klas bez języka angielskiego), kochany i miłowany przez wszystkich chłopców - prof. Wiesław Łukasiewicz. Jego porady („nie odpalaj", „zaniechaj kozła" i oczekiwane przez rezerwowych słowo „zmiana") zawsze trafiają do naszych zawodników. W czwartek (21 marca) drużyna rozegrała mecze półfinałowe w naszej szkole i solidnie się do nich przygotowywała. Pierwszy mecz wygrali wysoko z Krotoszynem (120:40), a w drugim bez większych problemów pokonali chłopaków z Jarocina ( : ). Atmosfera w zespole jest bardzo dobra i miejmy nadzieję, że nasi reprezentanci nie zawiodą nas i nadal będą wygrywać, a co najważniejsze coraz lepiej grać. Czas przedstawić DREAM TEAM, zacznę od pierwszej piątki. Ten najwyższy to Jakub Madejczyk (IIIe), ten mniejszy, ciemny to jego kolega z klasy - Maciej Tworkiewicz. Niższy, także ciemny, dobrze zbudowany to Szymon Grzonka (byłby z IIId, ale sam „wybrał przyszłość" i jest w IId, ma też dziwne znaczki na głowie), ten wysoki, najpotężniejszy to Hubert Kulikowski (IId, trudno go nie zauważyć). Kapitanem naszej drużyny jest weteran kaliskiej koszykówki - Daniel Koch (IVa) , jest także fruwający kolega Daniela - Artur Kapitaniak. Poza tym super czwórka z IIIc: Tomek „Jordan" Kołata (ten z dłuższymi włosami), Maciej Morawski (z kozią bródką), Norbert Łukasiewicz oraz Dominik Kuciński. Nie należy także zapominać o wspaniale spisującym się Bartku Karliku z IIa, no i jest Sebastian Białek z IIc. Grzechem by było nie wspomnieć o chłopakach z pierwszych i drugich klas, którzy czasami nawet w sposób czysto masochistyczny zamęczają się na czwartkowych treningach. To właśnie oni za rok, dwa będą stanowić trzon naszej drużyny. Listę zawodników zamyka nieznany i niedoceniany, najniższy gracz z numerem 6 ze wspaniałej, szalonej IIIa.

We wtorek (2-go kwietnia) odbył się finał w Ostrowie z udziałem czterech drużyn, wśród nich było I LO. Niestety przegraliśmy z Pleszewem po najtragiczniejszym meczu (dwie dogrywki) jednym koszem 66:64. Nie muszę chyba pisać, iż po tym wydarzeniu wszyscy byliśmy zawiedzeni i zdruzgotani. Jak można było tak przegrać? Ja już teraz wiem. Proszę się nie dziwić, że reprezentanci „Asnyka" przez pewien czas jeszcze będą chodzić w żałobie. Na szczęście drugi mecz o trzecie miejsce w województwie był tylko formalnością, więc go wygraliśmy. Pierwsze miejsce zajął zespół II LO Ostrów, drugie ZSZ Pleszew, trzecie Asnyk, a czwarte III LO Ostrów. W każdym razie każdy z naszych zawodników otrzymał kolejny brązowy medal.

Jednocześnie dziękuję w imieniu zawodników za frekwencje na meczach i gorąco zachęcam do uprawiania nie tylko koszykówki, ale i ulubionej gry Sandacza - piłki nożnej oraz wielu innych ruszających ciało dyscyplin sportu. W końcu jest wiosna, a wy swoje tłuste cielska kładziecie przed telewizorem. Idźcie na basen, na boisko, tam się spotkamy.

Mały Wyjątek z IIIa czyli zawodnik z numerem 6

PTTK w naszej szkole

Jak wiecie odrestaurowano w naszej szkole PTTK. Tego trudnego zadania podjął się, pod wpływem rożnych nacisków, pan profesor Kubczak, jednocześnie przyjmując funkcję naczelnego wodza naszego klubu. Założenia były jasne: dwie do czterech (!) wycieczek w roku, mało zebrań, mało gadania, byle by było... No i jest. Pierwsze zebranie przyciągnęło uczniów jak magnes. Szczególnie liczna okazała się reprezentacja klas pierwszych, która stanowiła przeważającą część wszystkich zebranych. W sumie zgłosiła się niewiarygodna liczba, 64 osób. Dla niewtajemniczonych: jak na szkolny klub PTTK to dość sporo. W sali było ciasno, duszno i gorąco. Gadania miało być mało, ale się to nie udało. Omawialiśmy sprawy organizacyjne. Najpierw kwestia wycieczki. Padło kilka propozycji, ustalono wstępny kosztorys, zastanawiano się nad możliwościami dojazdu, miejscem zakwaterowania. Przedyskutowaliśmy wszelkie plusy i minusy, aż w końcu, po tej szczegółowej analizie, postanowiliśmy...omówić tę sprawę raz jeszcze na następnym zebraniu Potem mówiliśmy o zbliżającym się rajdzie "Uroki zimy”. Profesor Kubczak wymienił swoje trzy najstraszniejsze wady (dla niewtajemniczonych: wywierają one bardzo negatywny wpływ na płynność działań organizacyjnych asnykowskiego PTTK). Później mowa była o tym, jak dostać legitymację PTTK-owską, jak będzie wyglądać działalność naszego klubu, na koniec profesor przedstawił nam możliwość uczestnictwa w turnieju krajoznawczym. Ochotników było co niemiara! wyrósł nagle las rąk, wszyscy rwali się do konkursu (dla niewtajemniczonych: to oczywiście żart, chętnych nie było wcale). Spotkanie zakończyło się wesołym akcentem, bo okazało się, że kilka dziewczyn dopiero pod koniec zdało sobie sprawę, że są na zebraniu PTTK. Grunt to refleks! Niedługo potem odbył się wspomniany już rajd "Uroki zimy" Kalisz '96. Wzięło w nim udział 13 osób z naszej szkoły, trasa wiodła ulicami Kalisza, od ul.Łazienkowskiej do ul.Kordeckiego. Przeszliśmy podobno 7 km. Zbiórka była o 10 rano. Niby nic takiego, ale dla zwiedzenia pobudka o 8 rano to chyba dla każdego nie lada wyzwanie. Trasa rozpoczęła się od zwiedzania cmentarza prawosławno-żołnierskiego na Majkowie. W czasie rajdu zapoznawaliśmy się z historią naszego miasta, mówiła nam o niej pewna miła pani przewodnik, która przy opowiadaniu korzystała ze ściąg (!).Pod teatrem odbył się mini konkurs z wiedzy o Kaliszu. Pytania opracowane przez specjalna komisję, były szalenie trudne, walka miedzy zawodniczkami była ostra i zacięta. Ostatecznie zwyciężyła jednak nasza reprezentantka, Monika Woźniak z klasy Id. Na mecie w Komendzie Wojewódzkiej Policji czekała na nas gorąca herbata, potem pokaz tresury psa i trzy wozy strażackie do obejrzenia. Po pokazach skierowaliśmy się do świetlicy, gdzie rozdano nagrody i dyplomy. Nasza ekipa dostała dwa dyplomy. Jeden za udział, drugi za zajęcie III miejsca w konkursie drużyn. W sumie zdobyliśmy 63 punkty, zabrakło nam trzech, aby zająć drugie miejsce. Monika za zwycięstwo w mini turnieju dostała nagrodę książkawą pt:"100 razy Wielkopolska”. Jest to przewodnik po zabytkach naszego regionu. My, oprócz dyplomów, dostaliśmy także upominki książkowe w postaci dwóch przewodników kaliskich, gazetki(?) i trzech map. Wszystko dla szkoły. Miałam okazję mieć te rzeczy w domu przez jakiś czas i dość dokładnie je przestudiowałam. Do przewodników przyczepić się nie mogę, stare bo stare, ale w miarę dobre. Co do map, to widać po nich, że przeleżały u organizatora sporo lat zanim zdecydował się je komuś wręczyć. Według mnie pochodzą one jeszcze z czasów, kiedy w Polsce królował socjalizm. Jedna z nich to mapa Kalisza z ulicą Mariana Buczka, dwie pozostałe to mapa Moskwy i Bułgarii! Wiadomo: wypady zagraniczne to dla KRAJOZNAWCÓW normalka. Jednak najciekawszą pozycję stanowiła gazeta pt: „Krajoznawstwo i turystyka”. Pismo samo w sobie nie jest takie złe, ale dać w nagrodę jeden numer nieaktualnej gazety (był to numer z grudnia, na szczęście,1995 roku) to chyba trochę dziwne? Książki, mapki i gazetka spoczywają teraz bezpiecznie u profesora Kubczaka w szafce. Była to relacja naocznego świadka z pierwszych chwil życia i działalności, odrodzonego niedawno, asnykowskiego klubu PTTK.

Czyżby koniec z Prezydentem ?

W ostatnią sobotę karnawału odbyła się ostatnia już dyskoteka w klubie "Prezydent" przy ulicy Serbinowskiej. Od momentu otwarcia tam klubu dyskotekowego, spokój okolicznych mieszkańców w każdy weekend był zakłócony. Liczne bójki, awantury i hałas spowodowały, że zdecydowano przenieść "Prezydenta" w rzekomo lepsze miejsce, czyli na ul. Majkowską. Ile w tym jest prawdy? Nie wiem, takie są wstępne informacje. Może nie był to najlepszy punkt i z pewnością nie każda mama puszczała swoje pociechy na dyskoteki; być może lokal był zbyt mały i bez żadnej wentylacji, jednak jeżeli ktoś zakładał, że będzie się dobrze bawił, to tak było. Szczerze powiem, że miło wspominam niejedną dyskotekę, na której poznałam nowych ludzi i odreagowałam od zwykłej, szarej rzeczywistości. Teraz, kiedy czekamy z niecierpliwością na otwarcie Nowego Prezydenta (które ma być już podobno w kwietniu) możemy tylko pomodlić się o taki klub, który będzie odpowiadał wszystkim. Będzie bezpiecznie, przyzwoicie i dobra zabawa.

Krótka bajka o... szkole pamiętania

Na pewno nieraz, wkuwając biologię, historię czy jakikolwiek inny przedmiot, zastanawialiście się jak zapamiętać te wszystkie szczegóły, nazwy, procesy. Wszyscy z nas uczą się czasami metodą studencką (termin zaczerpnięty z repertuaru prof. Wróblewskiej), czyli szybko wkuć i jeszcze szybciej zapomnieć, jednak na dłuższą metę taka nauka nie ma sensu. Więc jak się uczyć, by wszystko umieć i jak najdłużej zapamiętać?

Odpowiedź na to pytanie znalazłam w miejscu, które bez wahania mogłabym nazwać szkołą pamiętania. W Kaliszu prowadzi ją pani Anna Chudzińska. Ta przemiła osoba zawodowo zajmuje się pracą z dziećmi i młodzieżą dyslektyczną i dysgraficzną. Jednak na jej kurs przychodzi zwyczajna młodzież.

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam metody nauki pamiętania, wydały mi się one banalne, wręcz dziecinne. Z pierwszym zadaniem poradziłam sobie bez kłopotów. Jednak kolejne ćwiczenia, o wyższym stopniu trudności, sprawiały mi coraz więcej kłopotów, aż w końcu pogubiłam się we własnym ciągu zapamiętywania. Podobno wystarczy starać się zapamiętać pewną ilość wyrazów, do tego np. po dwa określenia, rzut kostką i przypadkowy układ kolorów czerwonych i niebieskich. Przy dziesięciu wyrazach nie ma problemu, tak samo przy piętnastu. Problemy zaczynają się koło dwudziestu. Dla mnie górną granicą jest dwadzieścia pięć, tyle i dalej ani rusz, więcej nie zapamiętam. Podopieczni pani Chudzińskiej zapamiętują nie tylko więcej, ale i potrzeba im na to mniej czasu, no i łatwiej jest im się skupić.

W całej Polsce działa już wiele takich ośrodków pamiętania. Co rok najlepszy "zapamiętywacz", w ramach stypendium, wyjeżdża do Kanady. Ta możliwość zwiedzenia innego, tak odległego przecież kraju jest dodatkowym bodźcem do nauki.

Aby dojść do dobrej wprawy w zapamiętywaniu, należy systematycznie uczęszczać na zajęcia i codziennie poświęcić treningowi 15 minut. To chyba niewiele, jeżeli bierzemy pod uwagę korzyści jakie z tego mamy. Nie dość, że zapamiętać można wszystko, choćby to miał być słownik terminologii z biologii, to jeszcze zajmuje to zdecydowanie mniej czasu niż koledze, który nie ćwiczy swych szarych, rozleniwionych komórek.

Kreska

Nasza twórczość

“Martwe serce, żywa dusza...”

Na kominku jest figurka,
koń żeliwny, bardzo stary,
lewa noga uniesiona,
omijają go zegary.

Stoi on już od lat wielu
W saloniku mojej babci,
był tam już na jej weselu,
w podarunku, zamiast kapci.

Koń ułański, pozłacany,
Dynamiczny, dumny, butny.
W srebrnej wazie zakochany
Przez co wzrok ma trochę smutny.

Bowiem waza, choć wspaniała
stoi dalej, - na komodzie,
on wpatrzony w nią wytrwale,
ciągle się zamartwia srodze.

Bo on przecież, choć uroczy,
jedną wadę w sobie kryje,
na marmurowym podstawku,
jego końska dusza żyje.

Umocowany na stałe,
śruby wkręcone w kopyta.
Chciałby w galop porwać ciało,
niech piękna waza zapyta:

“Kim ten bułan, ogier srogi,
cóż za ogień w jego duszy?”
On by porwał się na nogi,
i do wazy pięknej ruszył.

Lecz niestety, koń żeliwny,
chociaż duszę ma bułana,
serce również ma z żeliwa.
Więc figurka stoi sama.

Stoi ona od lat wielu,
W saloniku mojej babci.
Była tam na jej weselu,
w podarunku, zamiast kapci...

“Myśli wieczorne”

Czy błądzenie jest tak złe?
Przecież w końcu czegoś uczy,
Może wreszcie znajdę się
W Twych głębokich oczu duszy?

Może poznam lilii kwiat
Który kwitnie w sercu Twym
Owinięta w spokój tak
By unosić się jak dym.

Dym ten będzie zapach miał
Księżycowych nocy w maju.
Wtedy splot dwóch naszych ciał
Zaśnie w ciszy pięknym gaju.

A gdy ze snu coś nas zbudzi
Ulecimy jak motyle,
Co pod wrogim wzrokiem ludzi
Chcę zapomnieć się na chwilę.

I znajdziemy w końcu raj,
Tam gdzie do snu chodzi słońce.
A tam będzie wieczny maj,
Pocałunki Twe gorące...
Dominika Białas

Ankieta

Prezentujemy pytanie "wyssane z palca", ale bardzo na czasie oraz odpowiedzi asnykowców - ponoć najbardziej błyskotliwych przedstawicieli młodzieży kaliskiej. Reakcje były różne:
-Dlaczego wielkanocny zajączek jąka się???
PRZEMEK: Chyba dlatego, że zjadł za dużo jajek świątecznych, które stanęły mu w przełyku i powodują jąkanie. Albo nie! Inaczej - zajączki, żeby zdążyć na wielkanocną święconkę, jadą szybko na motorach, a podmuch powietrza sprawia, że się jąkają.
KAROL: Albo jestem głupi, albo nie zrozumiałem! (po powtórzeniu pytania i dłuższym zastanowieniu): To proste, zajączki jąkają się przy kopulacji, a na Wielkanoc musi ich być dużo, więc rozmnażają się.
ALA: Nigdy nie widziałam jąkającego się zająca, więc nie mogę się na ten temat wypowiadać.
GOSIA: Co!? O co chodzi?
KASIA: Te z czekolady są bardzo stremowane, stercząc w koszyczku wielkanocnym. To wielkie wydarzenie w ich krótkim życiu.
MICHAŁ: Wcale się nie jąka! Obrażasz zająca.
AGNIESZKA: On ma bardzo długie zęby i szura nimi o ziemię, co utrudnia mu wymowę.
MAREK: To od ciągłego skakania. Wstrząsy utrudniają przepływ powietrza.

Stopka

Redaguje zespół: Katarzyna Jankowska (red. naczelny) Grażyna Cicha (z-ca red. nacz.) Grzegorz Chamielec, Urszula Kaczmarek, Marcin Królak, Marcin Miklas, Agnieszka Patelka, Małgorzata Rybiałek, Przemysław Sroczyński, Marcin Wielgosz
Opiekun gazetki: p. prof. Irena Bartolik
Skład: Grzegorz Chamielec, Michał Jackowski, Marcin Wielgosz
Adres redakcji: I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Asnyka w Kaliszu, ul. Grodzka 1, 62-800 Kalisz
Wydawca: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum Adama Asnyka w Kaliszu.

[Adam Główny]

Grzegorz Chamielec

Copyright © 1996, Grzegorz Chamielec, 26.06.96